რეზონანსი
27.09.2020

ზუს­ტად 27 წლის წინ, 27 სექ­ტემ­ბერს სო­ხუ­მი და­ე­ცა.

ეს არის ბელა ზალ­დას­ტა­ნიშ­ვი­ლის ოჯა­ხის ის­ტო­რი­ა,რომელსაც Ambebi.ge გიამბობთ. ეს ისტორია ომში გმი­რუ­ლად და­ღუ­პულ­თა ოჯა­ხე­ბის­გან თა­ვი­სი ტრა­გი­კუ­ლო­ბით გა­მო­ირ­ჩე­ვა. მან ერთ დღეს და­კარ­გა ოჯა­ხის ოთხი წევ­რი - ტყუ­პი ძმე­ბი, 28 წლის ვა­სი­კო და ნუკ­რი წიკ­ლა­უ­რე­ბი და შვი­ლე­ბი - 23 და 24 წლის თე­მურ და ზუ­რაბ ზალ­დას­ტა­ნიშ­ვი­ლე­ბი.

ოთხი­ვე მათ­გა­ნი იყო­ფე­ბო­და იმ თვითმფრი­ნავ­ში, რო­მე­ლიც 1993 წლის 22 სექ­ტემ­ბერს ედუ­არდ შე­ვარ­დნა­ძის გა­მო­საყ­ვან ოპე­რა­ცი­ა­ში მო­ნა­წი­ლე­ო­ბის ფარ­გლებ­ში, სო­ხუმ­ში გაფ­რინ­და. თვითმფრი­ნა­ვი ბა­ბუ­შე­რას აე­რო­პორ­ტში დაჯ­დო­მი­სას აა­ფეთ­ქეს.

ძმე­ბი ზალ­დას­ტა­ნიშ­ვი­ლე­ბი და ძმე­ბი წიკ­ლა­უ­რე­ბი 21 წელი უგზო-უკვლოდ და­კარ­გუ­ლე­ბად ით­ვლე­ბოდ­ნენ. 2014 წლის 6 დე­კემ­ბერს დნმ-პრო­ფი­ლე­ბი­სა და და­ღუ­პულ­თა ოჯა­ხე­ბის ბი­ო­ლო­გი­უ­რი მა­სა­ლე­ბის შეს­წავ­ლის შემ­დეგ, იდენ­ტი­ფი­ცი­რე­ბუ­ლი 4 ნეშ­ტი ოჯახს გა­დას­ცეს.

"9 აპ­რი­ლი და­ემ­თხვა მათ ჯარ­ში ყოფ­ნას. მა­შინ ამ ის­ტო­რი­ას ბი­ჭე­ბი რო­გორც ჩვე­უ­ლებ­რივ ამ­ბავს, ისე ყვე­ბოდ­ნენ. მეც ასე აღ­ვიქ­ვამ­დი. ახლა რომ ვუკ­ვირ­დე­ბი, ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი არ იყო მათი საქ­ცი­ე­ლი. მათ ად­გილ­ზე ბევ­რი ვერ გა­ბე­დავ­და ასე მოქ­ცე­ვას. ზურა მო­მიყ­ვა, 10 აპ­რილს დი­ლის 5 სა­ათ­ზე ჩვენს ნა­წილ­ში გან­გა­ში ატყდა და რიგი მო­ა­წყვე­სო. ჯა­რის მე­თა­ურ­მა და­ი­ძა­ხა, ზალ­დას­ტა­ნიშ­ვი­ლე­ბი ერთი ნა­ბი­ჯით წინ გა­მო­დი­თო. მარ­ტო ჩემი შვი­ლე­ბი იყ­ვნენ ქარ­თვე­ლე­ბი იმ ნა­წილ­ში. მე­თა­ურს ჩემი ბი­ჭე­ბის­თვის უთ­ქვამს, თქვენ­მა მხეც­მა ქარ­თვე­ლებ­მა ჩვე­ნი რუსი ძმე­ბი ჩა­ხო­ცეს. თქვე უმა­დუ­რე­ბო და და­უ­ნა­ხა­ვე­ბო, ჩვენ გაჭ­მევ­დით და გას­მევ­დით და ეს რო­გორ გა­ა­კე­თე­თო. ზუ­რი­კოს უთ­მე­ნია, უთ­მე­ნია და ბო­ლომ­დე მა­ინც ვერ მო­უთ­მე­ნია... გაბ­რა­ზე­ბუ­ლა, ამო­უ­ღია კომ­კავ­ში­რის მან­და­ტი, იქვე და­უ­ხე­ვია და სახ­ხე­ში მი­უყ­რია უფ­რო­სის­თვის - თქვე­ნი სარ­ჩე­ნი ჩვენ რა გვჭირ­და, თქვე ღო­რე­ბო, ჩვენ გი­ნა­ხავთ დღე­სა­ცო, უთ­ქვამს. რას უზამ­დნენ, წა­იყ­ვა­ნეს და ჩას­ვეს "გა­უ­ბახ­ტში". და­მი­რე­კა ჩემ­მა მე­ო­რე ბიჭ­მა, ჩა­მო­დით, მი­ხე­დეთ საქ­მე­სო. საკ­მა­ოდ გავ­ლე­ნი­ა­ნი ხალ­ხი მყავ­და ამ სის­ტე­მა­ში. გა­დავფრინ­დი მა­შინ­ვე, ჩავ­რიე ხალ­ხი და საქ­მე მოგ­ვარ­და. გა­მო­უშ­ვეს ზუ­რი­კო "გა­უ­ბახ­ტი­დან", ის ჯა­რის მე­თა­უ­რი კი მოხ­სნეს თა­ნამ­დე­ბო­ბი­დან. თან მქონ­და წა­ღე­ბუ­ლი გა­ზე­თე­ბი, სა­დაც ცხრა აპ­რი­ლის შე­სა­ხებ ეწე­რა. რომ ვა­ნა­ხე ჩემს შვი­ლებს, რა მოხ­და სი­ნამ­დვი­ლე­ში, რო­გორ დაგ­ვი­ჩე­ხეს ახალ­გაზ­რდე­ბი. გა­ოგ­დნენ.... იტი­რეს...", - იხ­სე­ნებს ბელა ზალ­დას­ტა­ნიშ­ვი­ლი.

ჯა­რი­დან დაბ­რუ­ნე­ბის შემ­დეგ ძმებ­მა მუ­შა­ო­ბა უშიშ­რო­ე­ბის სამ­სა­ხურ­ში და­ი­წყეს. მა­თათნ ერ­თად მუ­შა­ობ­დნენ ვა­სი­კო და ნუკ­რი წიკ­ლა­უ­რე­ბიც.

"მა­შინ ავთო იო­სე­ლი­ა­ნი მუ­შა­ობ­და სა­პა­სუ­ხიმ­გებ­ლო პო­ზი­ცი­ა­ზე უშიშ­რო­ე­ბა­ში. ძა­ლი­ან მო­ე­წო­ნა ჩემი ძმე­ბი. ვაჟ­კა­ცი, რაგ­ბის­ტი ბი­ჭე­ბი იყ­ვნენ და სამ­სა­ხუ­რი შეს­თა­ვა­ზა. შემ­დეგ ჩემი ბი­ჭე­ბი გა­იც­ნო და მა­თაც და­ა­წყე­ბი­ნა მუ­შა­ო­ბა. ოთხი­ვე ერ­თად იზ­რდე­ბოდ­ნენ, რო­გორც ძმე­ბი, სულ ერ­თად იყ­ვნენ და ერ­თა­დაც და­ი­ხოც­ნენ. ჩემი ძმე­ბი რომ გაჩ­ნდნენ, მე 16 წლის ვი­ყა­ვი. შვი­ლე­ბი­ვით გა­მოვ­ზარ­დე. 1993 წლის 22 სექ­ტემ­ბერს, რო­დე­საც ბო­ლო­ჯერ გაფ­რინ­დნენ სო­ხუმ­ში. მე არა­ფე­რი ვი­ცო­დი. არ მი­თხრეს, რად­გან მა­ნამ­დე კი­დევ ერთი თვითმფრი­ნა­ვი ჩა­მო­აგ­დეს და შე­ში­ნე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი. ეს ტრა­გე­დია ისე მოხ­და, ისე გა­და­უხ­დი­ათ ორ­მო­ცი უბან­ში ბი­ჭებს ჩემი შვი­ლე­ბის­თვის, ვე­რა­ფე­რი გა­ვი­გე. ჩემ­მა რძლებ­მაც იცოდ­ნენ და არ მე­უბ­ნე­ბოდ­ნენ. რო­გო­რი სათ­ქმე­ლი იყო... მაგ­რამ რო­დემ­დე და­მი­მა­ლავ­დნენ. იმ სა­ში­ნელ დღეს მთე­ლი უბა­ნი შე­იკ­რი­ბა, რომ ჩემ­თვის ეს ამ­ბა­ვი ეთ­ქვათ. ორი უც­ნო­ბი კაცი მო­მი­ახ­ლოვ­და, ძა­ლი­ან ცუდი ამ­ბა­ვი უნდა გი­თხრაო. შენი ბი­ჭე­ბი და­ი­ღუპ­ნე­ნო და ორი­ვემ თავი ჩა­ხა­რა. რო­გორ, ოთხი­ვე მოკ­ვდა, არც ერთი აღარ არის-მეთ­ქი? რომ და­მი­დას­ტუ­რეს, მას შემ­დეგ არა­ფე­რი მახ­სოვს...

შემ­დეგ იყო მრა­ვა­ლი ცრემ­ლით, ტკი­ვი­ლით და მო­ლო­დი­ნით აღ­სავ­სე დღე და წელი. იმის მო­ლო­დი­ნით, რომ ოდეს­მე ჩემი საყ­ვა­რე­ლი შვი­ლე­ბის საფ­ლა­ვი მექ­ნე­ბო­და. ამ ნატ­ვრა­ში 20 წელი გა­ვა­ტა­რე. ახლა ჩემი ნუ­გე­ში მათი საფ­ლა­ვია და მათი შვი­ლე­ბი. ოთხი­ვეს ჰყავს არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი მე­უღ­ლე­ე­ბი, რომ­ლე­ბიც თა­ვი­ანთ სფე­რო­ებ­ში წარ­მა­ტე­ბუ­ლე­ბი არი­ან და კარ­გი სამ­სა­ხუ­რე­ბი აქვთ. არ მაკ­ლე­ბენ ყუ­რა­დღე­ბას და მზრუნ­ვე­ლო­ბას. ოთხი­ვეს დარ­ჩა შვი­ლი. მამა ფი­ზი­კუ­რად არც ერთს ახ­სოვს, მაგ­რამ ზე­პი­რად იცი­ან ის­ტო­რი­ე­ბი მათ შე­სა­ხებ და ძა­ლი­ან ამა­ყო­ბენ. მად­ლო­ბა ღმერ­თს, რომ მათი შვი­ლე­ბი წე­სი­ე­რი და შემ­დგა­რი ახალ­გაზ­რდე­ბი არი­ან", - ამ­ბობს ბელა ზალ­დას­ტა­ნიშ­ვი­ლი და გვთხოვს, გან­სა­კუთ­რე­ბით ხაზ­გას­მით მისი ნა­ამ­ბო­ბი­დან ეს ნა­წი­ლი დავ­წე­როთ:

"ამ­ხე­ლა ტკი­ვი­ლით ვცო­ხოვ­რობ, არა­ვის ვუ­სურ­ვებ, მტერსსაც კი, ჩემ ად­გილ­ზე ყოფ­ნას, მაგ­რამ მად­ლი­ე­რი ვარ უფ­ლის, რომ ისი­ნი გმი­რუ­ლად და­ი­ხოც­ნენ. ასე­ვე, მად­ლი­ე­რი ვარ იმის გამო, რომ უფალ­მა და­უშ­ვა და არ გავ­ბო­როტ­დი. ტე­ლე­ვი­ზი­ით რომ ვის­მენ სა­ში­ნელ ინ­ფორ­მა­ცი­ებს, სას­ტი­კი მკვლე­ლო­ბის, რო­გორ იმე­ტე­ბენ ახალ­გაზ­რდე­ბი ერ­თმა­ნეთს, რო­გორ ხო­ცა­ვენ ერთი ოჯა­ხის წევ­რე­ბი ერ­თმა­ნეთს, ნერ­ვი­უ­ლო­ბის­გან კი­დევ უფრო ცუ­დად ვხდე­ბი. რა გა­ბო­რო­ტებთ ასე?! ისე­დაც რამ­დე­ნი ვართ დარ­ჩე­ნი­ლი... რა გაქვთ გა­სა­ყო­ფი... ნუთუ, არ შე­იძ­ლე­ბა გვიყ­ვარ­დეს და ვუფრ­თხილ­დე­ბო­დეთ ერ­თმა­ნეთს".

იხილეთ სრულად: Ambebi.ge

სტატიების ნახვა შეგიძლიათ რუბრიკაში "ყველა სტატია"

ყველა ახალი ამბის ნახვა შეგიძლიათ ამ ბმულზე

საინტერესო ვიდეოები შეგიძლიათ იხილოთ რუბრიკაში "ყველა ვიდეო"

ბოლო ამბების ნახვა შეგიძლიათ ამ ბმულზე

ლიცენზია
დატოვე კომენტარიკომენტარები (1)
ჩაწერა სახელი
ჭორლეონე   (27.09.2020)
შენ გენაცვალე დედი, სამწუხარო შენ არაფერი გჭირს. მთელმა ქვეყანამ ვიცით შენი ბიჭების ამბავი და ყველას საკუთარი ძმებივით გვიყვარს ისინი. რა მნიშვნელობა აქვს დღეს ჩვენთან არიან თუ მეორე ქვეყანაში. აფერუმ შენ დედობას. მინდა დავიჩოქო და ფეხები დაგიკოცნო.


Copyright © 2006-2020 by Resonance ltd. . All rights reserved
×