აშშ-ის პრეზიდენტის დონალდ ტრამპის განცხადებით, მის ადმინისტრაციას სამშაბათს, მთელი დღის განმავლობაში ირანთან „ძალიან კარგი მოლაპარაკებები" ჰქონდა. „მათ მთელი დღის განმავლობაში მოლაპარაკებები ჰქონდათ. ჰორმუზის სრუტე ძალიან მალე გაიხსნება. თუ ისინი კვლავ უკან დაიხევენ, ძალიან მძიმე დარტყმა ელით", - განუცხადა ტრამპმა „ფოქსნიუსს".

„აქსიო" ორ რეგიონულ წყაროსა და ერთ ამერიკელ ოფიციალურ პირზე დაყრდნობით, იუწყება, რომ შეერთებული შტატები და ირანი, ომანის თანხმობით, რომელიც ჰორმუზის სრუტის ნაწილს აკონტროლებს, სრუტის ხელახლა გახსნის შესახებ დროებითი შეთანხმების მიღწევას უახლოვდებიან.

თუმცა, ირანის სახელმწიფო მედიის ცნობით, რომელიც ინფორმირებულ წყაროს ეყრდნობა, ომანთან სრუტის საკითხზე შეთანხმების მიღწევა გადაიდება - „სანამ შეერთებული შტატები ირანის მიმართ მუქარას განაგრძობს".

ანალიტიკოსების შეფასებით, აღნიშნული განცხადებები და ურთიერთსაწინააღმდეგო ცნობები ახლო აღმოსავლეთსა და გლობალურ ენერგობაზარზე არსებულ მწვავე კრიზისსა და დიპლომატიურ „ნერვების ომს" ასახავს.

ექსპერტთა შეფასებით, მოლაპარაკებები იმყოფება კრიტიკულ ფაზაში, სადაც ორივე მხარე ცდილობს საკუთარი პოზიციების გამყარებას საბოლოო დოკუმენტის ხელმოწერამდე.

მაგალითად, თეირანი ცდილობს მოლაპარაკების პროცესში მაქსიმალური რიტორიკული ზეწოლა შეინარჩუნოს. ოფიციალური უარყოფით ან შეთანხმების გადადების მუქარით ირანი ცდილობს აშშ-ის მხრიდან სანქციების შემსუბუქებას ან სამხედრო რიტორიკის შეარბილებას მიაღწიოს.

ანალიტიკოსების შეფასებით, დონალდ ტრამპის განცხადება ერთი მხრივ ოპტიმისტური პროგნოზი, ხოლო მეორე მხრივ მკაცრი გაფრთხილება („ძალიან მძიმე დარტყმა ელით") - აშშ-ის ტრადიციულ მიდგომას ასახავს, სადაც დიპლომატიური შეთავაზება ყოველთვის თანხვედრაშია სამხედრო ძალის გამოყენების მუქარასთან.

ექსპერტების აზრით, ომანი ისტორიულად ასრულებს ნეიტრალური მედიატორის როლს ვაშინგტონსა და თეირანს შორის. ვინაიდან სრუტის ნაწილს ომანი აკონტროლებს, მისი ჩართულობა ტექნიკურად და იურიდიულად აუცილებელია დროებითი დეესკალაციის შეთანხმების მისაღწევად.

ჰორმუზის სრუტეზე გადის მსოფლიო ნავთობის მიწოდების დაახლოებით 20%. ანალიტიკოსების თქმით, ნებისმიერი სიგნალი სრუტის შესაძლო გახსნაზე მიმართულია ნავთობის ფასების სტაბილიზაციისა და გლობალური ბაზრების დაშოშმინებისკენ, თუმცა რეალური შეთანხმების გარეშე რისკები მაღალი რჩება.