რეზონანსი
22.11.2020

"გა­მარ­ჯო­ბა, რო­გორ ხარ-თქო რომ გკი­თხო, ცოტა უხერ­ხუ­ლია, მეც ეგრე ვარ. მი­ხა­რია, რომ გა­დავ­რჩით და ცო­ცხლე­ბი ვართ. ახლა ახა­ლი ცხოვ­რე­ბა უნდა და­ვი­წყოთ, უფრო მეტი სი­კე­თით სავ­სე. მარ­თა­ლია არ გვაკ­ლდა სი­კე­თის კე­თე­ბა, მაგ­რამ გა­ვა­ას­მა­გოთ. ექი­მე­ბი ისეთ ამ­ბებს ჰყვე­ბი­ან, ახ­ლი­დან და­ბა­დე­ბუ­ლე­ბი ვართ. ხოდა ეს ცხოვ­რე­ბა ჩვე­ნი ყო­ფი­ლა. ჯან­მრთე­ლო­ბას გი­სურ­ვებ.

ბევრ სი­კე­თეს და გა­ხა­რე­ბას ცხოვ­რე­ბა­ში. ყო­ველ­თვის ყვე­ლას იღ­ბალს ვუ­სურ­ვებ­დი ხოლ­მე და ეს 100 პრო­ცენ­ტით სი­მარ­თლეა. ჩვენ იღ­ბლი­ა­ნე­ბი ვართ. წინ დიდი ცხოვ­რე­ბა გვე­ლო­დე­ბა. არ მახ­სოვ­ხარ ექ­სკურ­სი­ი­დან, მი­ხა­რია, რომ კარ­გად ხარ", - ეს წე­რი­ლი ერთ-ერ­თია იმ წე­რი­ლე­ბი­დან რო­მე­ლიც კლი­ნი­კა­ში მყოფ­მა სიკ­ვდილს გა­დარ­ჩე­ნილ­მა ნა­ტა­ლია თხე­ლი­ძემ თა­მუ­ნა (თამო) არ­ღვლი­ანს გა­სამ­ხნე­ვებ­ლად მის­წე­რა.

მა­ნამ­დე გაგ­ზავ­ნილ წე­რილ­ში სთხოვ­და არა­სო­დეს ეტი­რა, წერ­და:

"ჩვე­ნი ტი­რი­ლი მა­შინ მორ­ჩა, როცა გა­დავ­რჩი­თო. მარ­თლა უფ­ლის სას­წა­უ­ლია შა­ტი­ლის შემ­ზა­რა­ვი ავა­რი­ის დროს სამი სი­ცო­ცხლით სავ­სე გო­გო­ნას გა­დარ­ჩე­ნა", - წერ­და ის.

თა­მუ­ნა არ­ღვლი­ა­ნი, ნა­ტა­ლია თხე­ლი­ძე და ხა­ტია დევ­სუ­რაშ­ვი­ლი რომ გა­დარ­ჩე­ნი­ლი­ყო, მარ­თლა მთე­ლი სა­ქარ­თვე­ლო ლო­ცუ­ლობ­და ამის­თვის. უფ­ლის წყა­ლო­ბით და ექი­მე­ბის ძა­ლის­ხმე­ვით გონ­ზე მო­სუ­ლი გო­გო­ნე­ბი, თურ­მე თა­ვა­დაც ამ­ხნე­ვებ­დნენ ერ­თმა­ნეთს. არც თამო არ­ღვლი­ანს და­უ­ტო­ვე­ბია ნა­ტა­ლი­ას წე­რი­ლი უპა­სუ­ხოდ. წარ­მო­უდ­გე­ნე­ლია ამ სა­ო­ცა­რი გო­გო­ნე­ბის თავს გა­დახ­დე­ნი­ლი ამ­ბე­ბის მოს­მე­ნის შემ­დეგ არ დარ­წმუნ­დე, რომ უფა­ლი სას­წა­ულს ახ­დენს. ულა­მა­ზე­სი თამო არ­ღვლი­ა­ნი ახლა სახ­ლშია, თა­ვის თბილ გა­რე­მო­ში, ოჯა­ხის წევ­რებ­თან ერ­თად და რე­ა­ბი­ლი­ტა­ცი­ას გა­დის. იმ სა­ში­ნე­ლი ავა­რი­ის შემ­დეგ ჟურ­ნა­ლის­ტებ­თან არ გა­მო­ჩე­ნი­ლა, როცა ინ­ტერ­ვიუ ვთხო­ვე, უარი მი­თხრა. უამ­რა­ვი ჟურ­ნა­ლის­ტი მი­რე­კავს, მაგ­რამ ჯერ­ჯე­რო­ბით სა­უბ­რის­გან თავს ვი­კა­ვე­ბო. მაგ­რამ და­ვი­თან­ხმე და გთა­ვა­ზობთ ექ­სკლუ­ზი­ურ ინ­ტერ­ვი­უს მას­თან.

იმ სა­ბე­დის­წე­რო დღეს თამო თა­ვის თა­ნამ­შრომ­ლებ­თან ერ­თად წა­ვი­და შა­ტილ­ში. ის "სი­სა­უ­რე­ბის" ხინ­კლის სახ­ლში მუ­შა­ობ­და.

- თამო, პირ­ველ რიგ­ში გი­ლო­ცავთ გა­დარ­ჩე­ნას, რო­გო­რია თქვე­ნი ჯან­მრთე­ლო­ბის მდგო­მა­რე­ო­ბა?

- უკეთ ვარ, თუმ­ცა ჯერ კი­დევ მჭირ­დე­ბა ოპე­რა­ცია.

- რო­გორც ვი­ცით, სამ­სა­ხუ­რის თა­ნამ­შრომ­ლებ­თან ერ­თად წახ­ვე­დით ტურ­ზე...

- სი­სა­უ­რე­ბის ნა­ხე­ვარ­ფაბ­რი­კა­ტებ­ში მზა­რე­უ­ლად ვმუ­შა­ობ­დი. ჩვენ შვიდ­ნი ვი­ყა­ვით ერ­თად წა­სუ­ლე­ბი. ორი დღით ადრე მი­თხრეს, რომ კვი­რას შა­ტილ­ში ტური იგეგ­მე­ბა და წა­ვი­დე­თო. არ მახ­სოვს რო­გორ ვემ­ზა­დე­ბო­დი. ისიც კი არ მახ­სოვს ტან­ზე რა მეც­ვა. იმ სა­ში­ნე­ლი დღი­დან მხო­ლოდ სა­ში­ნე­ლი გზა რომ იყო ეს მახ­სენ­დე­ბა. მე სვა­ნი ვარ და სვა­ნეთ­ში სულ ერთხელ ვარ ნამ­ყო­ფი, იმი­ტომ რომ გზის მე­ში­ნო­და. მახ­სოვს კოშ­კე­ბი და უკან რომ ვბრუნ­დე­ბო­დით გზად თაფ­ლის სა­ყიდ­ლად რომ გავ­ჩერ­დით. აქ წყდე­ბა ჩემი მეხ­სი­ე­რე­ბა. მეტი არა­ფე­რი მახ­სოვს, გონ­ზე რომ მო­ვე­დი, ფურ­ცელ­ზე და­ვუ­წე­რე სა­ხე­ლე­ბი და გვა­რე­ბი ჩემი მე­გობ­რე­ბის, ისი­ნი რო­გორ არი­ან -თქო ვკი­თხუ­ლობ­დი, მაგ­რამ სი­მარ­თლე არა­ვინ მი­თხრა.

მთე­ლი ერთი თვე მე­გო­ნა ყვე­ლა­ნი კარ­გად იყ­ვნენ და მკურ­ნა­ლობ­დნენ სხვა­დას­ხვა კლი­ნი­კებ­ში, მაგ­რამ მერე გა­ვი­გე რაც მოხ­და. ჩემს გარ­დაც­ვლილ მე­გობ­რებ­ზე სა­უ­ბა­რი მი­ჭირს. სა­ოც­რად კარ­გი ადა­მი­ა­ნე­ბი იყ­ვნენ. მთე­ლი გზა ვი­ცი­ნო­დით და ვსა­უბ­რობ­დით, ფო­ტო­ებს ვი­ღებ­დით, რას წარ­მო­ვიდ­გენ­დი თუ უკა­ნას­კნე­ლად ვხე­დავ­დი მათ. ჩემ­თვის მტკივ­ნე­უ­ლია მათ­ზე წარ­სულ­ში სა­უ­ბა­რი. ბა­ტო­ნი და­ვით სი­სა­უ­რი ძა­ლი­ან კარ­გი ადა­მი­ა­ნი იყო, ლია ას­ლა­მა­ზაშ­ვი­ლი, ქეთი ზა­კა­ლაშ­ვი­ლი... მი­ჭირს მათ­ზე წარ­სულ­ში სა­უ­ბა­რი, ძა­ლი­ან რთუ­ლია იმ ყვე­ლაფ­რის გახ­სე­ნე­ბა. თქვენ რომ ნორ­მა­ლუ­რი ინ­ტერ­ვი­უს ვერ გაძ­ლევთ, ამა­საც გან­ვიც­დი, მაგ­რამ მი­ჭირს სა­უ­ბა­რი ამ თე­მა­ზე

- ცნო­ბი­ლია, რომ ითხოვთ საქ­მის გა­მო­ძი­ე­ბას

- რო­გორც ხა­ტია და ნა­ტა­ლია, მეც ვი­თხოვ, რომ გა­ირ­კვეს ვინ იყო მომ­ხდარ­ში დამ­ნა­შა­ვე. ამ­დე­ნი თვე გა­ვი­და და ჯერ პა­სუ­ხი არ გვაქვს, ექ­სპერ­ტი­ზას ელო­დე­ბი­ან. ჩვენ და­ზა­რა­ლე­ბუ­ლის სტა­ტუ­სიც კი არ გვაქვს, კი­თხვებ­ზე პა­სუ­ხე­ბი გვჭირ­დე­ბა. მე დარ­წმუ­ნე­ბუ­ლი ვარ ამ საქ­მის გა­მო­ძი­ე­ბა მოხ­დე­ბა და აქაც ისე­ვე გა­ვი­მარ­ჯვებთ, რო­გორც სიკ­ვდილ­ზე გა­ვი­მარ­ჯვეთ.

აღ­ნიშ­ნეთ, რომ ისევ გჭირ­დე­ბათ ოპე­რა­ცია, რო­დის იგეგ­მე­ბა?

- კი მჭირ­დე­ბა ხელ­ზე ოპე­რა­ცია. ორ კვი­რა­ში მარ­ცხე­ნა ხე­ლი­დან რკი­ნე­ბი უნდა მომხსნან და თა­ბა­შირ­ში ჩა­მის­ვან, ერთი თვის მერე კი­დევ ერთი ოპე­რა­ცია მჭირ­დე­ბა. სა­ვა­რა­უ­დოდ ის ახა­ლი წლის მერე და­ი­ნიშ­ნე­ბა. ძა­ლი­ან ბევ­რი ადა­მი­ა­ნი მწერს, მათ შო­რის სრუ­ლი­ად უცხო ადა­მი­ა­ნე­ბი. მად­ლო­ბას ვუხ­დი მათ ამ­დე­ნი სით­ბოს­თვის. ჩემ­თვის ბევ­რს ნიშ­ნავს ეს ყვე­ლა­ფე­რი, მათი მხარ­და­ჭე­რა ძა­ლას მაძ­ლევს. არ შე­მიძ­ლია არ ვი­სა­უბ­რო ჩვენს ექი­მებ­ზე და მედ­პერ­სო­ნალ­ზე, რომ­ლებ­მაც სას­წა­უ­ლი გა­ა­კე­თეს. მად­ლო­ბა, ჩემს გმირს, ექიმ ლე­ვან რა­ტი­ანს, რო­მელ­მაც სი­ცო­ცხლე მა­ჩუ­ქა. ნა­ტა­ლის მსგავ­სად მეც გონ­ზე ვყო­ფილ­ვარ, როცა მაშ­ვე­ლე­ბი მო­ვიდ­ნენ და ამოგ­ვიყ­ვა­ნეს. ჩემი სა­ხე­ლი და გვა­რი მათ­თვის მით­ქვამს. ასე გა­ი­გეს ჩე­მებ­მა, რომ მე­სა­მე გა­დარ­ჩე­ნი­ლი მე ვი­ყა­ვი. მე არა­ფე­რი მახ­სოვს... არც ის რომ მერე კლო­ნი­კა­ში გონ­ზე მოს­ვლის შემ­დეგ ჩემი ძმა რომ შე­მო­ვი­და. თურ­მე პირ­ვე­ლად ჩემი უფ­რო­სი ძმა შე­მო­უშ­ვეს ჩემ­თან, გონ­ზე ვყო­ფილ­ვარ და მაგ­და ექიმს უკი­თხავს ჩემ­თვის იცა­ნიო, კიო, მით­ქვამს და თავი და­მიქ­ნე­ვია, მაგ­რამ არც ეს მახ­სოვს.

იხილეთ სრულად: ამბები.ჯი

 

 

სტატიების ნახვა შეგიძლიათ რუბრიკაში "ყველა სტატია"

ყველა ახალი ამბის ნახვა შეგიძლიათ ამ ბმულზე

საინტერესო ვიდეოები შეგიძლიათ იხილოთ რუბრიკაში "ყველა ვიდეო"

ბოლო ამბების ნახვა შეგიძლიათ ამ ბმულზე

ლიცენზია

Copyright © 2006-2021 by Resonance ltd. . All rights reserved
×